Blond

Een wervelwind, anders kan ik het niet omschrijven. Watervlug, druk en vrolijk. Jeetjemina.

Nu was het ook Sinterklaastijd, dat scheelde misschien.

Ik ben zelf al geruime tijd ‘uit de kleine kinderen’, zoals ze dat zeggen. Dus hoe het was, was ik een beetje vergeten. Mijn dochters, 26 en 24 inmiddels, zijn gelukkig aardig rustig opgedroogd. Maar dat is weleens heel anders geweest.

Onze jongste was zo’n superblond meisje. Blauwe ogen, rode wangetjes, snotneus en zandhanden. Voor niks en niemand bang, overal stapte ze zo op af. Ze kon bij wijze van spreken eerder fietsen dan lopen. Op haar skelter ging ze op twee wielen door de bocht. Bij elke maaltijd stootte ze haar glas drinken over tafel. Stilzitten kon ze hooguit twee minuten. Zo’n typje. Je had er je handen vol aan.

Het begon ons op te vallen dat veel hoogblonde kindjes net zo’n karakter hadden. Geen land mee te bezeilen. Ouders die dappere pogingen deden om alles een beetje in goede banen te leiden. Altijd achter de feiten aan, altijd net te laat. De wanhoop vaak nabij.

Zo eentje had ik nu in mijn atelier. Met vrijmoedige blik keek hij mij met zijn grote blauwe ogen aan. Nauwelijks onder de indruk. Ik viel er als een blok voor. Stevige armpjes en beentjes, het babyvet nog net niet kwijt. Hoe heerlijk.

Zijn oudere broer was uit heel ander hout gesneden. Net als ónze oudste. Verstandig, zacht, rustig. Alles wat de ander niet was. Gelukkig maar, want twee van die banjers in een gezin is gewoonweg niet te doen.

Het poseren viel niet mee. Ook al deden de ouders nog zo hun best. Achter mijn camera kreeg ik het warm, want het moest natuurlijk wel gebeuren. De redding kwam in de vorm van de oudste. Die wilde niets liever dan zijn best doen. Wat is dat toch vertederend om te zien. Compenserend, de kalmte bewarend. In een natuurlijke beweging ging hij liggen op de footstool, zijn hand onder zijn hoofd. De moeder zette de jongste ervoor en toen was het gebeurd. Dit moest ‘m worden. Een kort moment van rust. Alsof het zo moest zijn.

Na afloop worden de kinderen weer in hun jassen gehesen. Sinterklaas komt aan in ons dorp en ze gaan naar de intocht kijken. Voor het naar buiten gaan vist de moeder nog snel een autootje uit de wc-pot. Vanachter het raam zie ik ze in de verte even later Sinterklaas toeroepen. De banjer springt bijna aan zijn tuigje het water in.  De zakken vol met pepernoten. Lekker voor onderweg straks, weer naar huis, naar Limburg.

En zo ga ik dan schilderen. Met dit beeld voor ogen. De jongste kijkt mij met zijn blauwe ogen frank en vrij aan. Bijna op de wip, nog net zitten blijvend. De blonde haartjes in de gel.  Opgestroopte mouwtjes. De oudste, als een volleerd fotomodel, volkomen naturel liggend op de footstool, hand onder zijn hoofd. In zijn lieve, zachte blik kun je bijna de blijdschap zien dat het uiteindelijk toch allemaal nog goed is gekomen. Of zal dit vooral mijn eigen gevoel zijn?

Geschreven door |2018-12-17T22:49:57+00:0018 december 2018|Uit de praktijk|18 reacties

18 reacties

  1. hboslak 18 december 2018 om 07:27 - Antwoord

    Een mooi verhaal om de dag mee te beginnen!

  2. A.v.Breda 18 december 2018 om 07:43 - Antwoord

    Wat kun je toch leuk en beeldend schrijvrn, ik zie het zo voor me..geweldig! Je zou zo een boek uit kunnen brengen van wat je meemaakt, heerlijk om te lezen!

  3. Anita 18 december 2018 om 07:53 - Antwoord

    Wat mooi om deze zo verschillende jongetjes met hun specifieke karaktertrekken zo duidelijk geschilderd te zien. Je verhaal komt helemaal overeen met die koppies. Het lijkt me overigens best lastig om een gezicht zo schuin te schilderen.

  4. Nel 18 december 2018 om 08:54 - Antwoord

    Je verhaal zie ik helemaal terug op het doek, sprankelend en lief. Dank je wel voor alle tips en verhalen tot nu toe.
    Fijne feestdagen voor jullie Esther en een goed en gelukkig 2019.

  5. Sonja Bakker 18 december 2018 om 09:23 - Antwoord

    De verhalen zijn zeker boekwaardig, wat geweldig dat je dat kan overbrengen in de schilderkunst en bij je cursisten natuurlijk. Zelf heb ik een identieke achterkleinzoon. Sprankelend stout maar ook heel knuffelig. Gezellige kerstdagen en een mooi 2019 .

  6. Frederika 18 december 2018 om 09:36 - Antwoord

    Mooi plaatje twee zo verschillende broertjes…je hebt er wat moois van gemaakt!….Relax met Xmas….en een inspirerend 2019!

  7. Christie 18 december 2018 om 10:59 - Antwoord

    Wat schitterend deze blog en het schilderij, prachtig, ik kan niet wachten om te beginnen. Leuk zoals je beschrijft hoe zoiets verloopt! Fijne feestdagen en een nieuw creatief jaar gewenst.

  8. Thera 18 december 2018 om 11:38 - Antwoord

    Ik heb twee zulke jongens gehad, mijn haar viel uit van de stres, maar ze zijn gelukkig groot en ik heb het volbracht. Heerlijk om nu in alle rust jouw cursus te kunnen volgen, met veel plezier. Gezellige feestdagen, alle goeds voor het nieuwe jaar.

  9. Truus v Kempen 18 december 2018 om 11:40 - Antwoord

    Leuk Esther, elke keer weer fijn om te lezen,
    En dan te zien, hoe je het schildert, prachtig ! Truus

  10. Karen 18 december 2018 om 11:42 - Antwoord

    Mooi verhaal en een prachtig schilderij. Je schrijft zoals je schildert, zó beeldend en sprankelend. Geweldig hoe je de karakters vsn de broertjes op het doek weet te zetten.

  11. Nelie 18 december 2018 om 12:36 - Antwoord

    Dit is weer smullen van jou verhaal .En wat is het weer een prachtig doek geworden .

    Zo herkenbaar die kids. .

    Nelie

  12. Bert 18 december 2018 om 12:59 - Antwoord

    Uitzonderlijk mooi schilderij. Ik houd vooral van die kleuren en de gehele compositie. Vooral de gelaatsuitdrukkingen zijn erg knap geschilderd. Het fotograferen is la een kunst op zich. Inmiddels weet ik waar je over praat. Wat lijkt mij het leuk om op deze manier iemand echt blij te maken.

  13. Mieke 18 december 2018 om 13:11 - Antwoord

    Prachtig zoals je dit neer weet te zetten. In beeld en tekst. Als ik kijk naar het schilderij, dan is het net of de jongste je nog even goed opneemt, om vervolgens er zo af te springen. Geweldig!

  14. Bep van Os 18 december 2018 om 13:32 - Antwoord

    ik hoef aan al die voorgaande berichtjes niets meer toe te voegen.
    fantastisch!

  15. Ingrid 18 december 2018 om 19:52 - Antwoord

    Wat een GENIETEN verhaal en dito schilderij!!
    Prachtig!

  16. asimons 18 december 2018 om 20:15 - Antwoord

    Heerlijk en zo herkenbaar, naar dan nu bij de kleinkinderen. Dank je en heel fijne dagen toegewenst.

  17. jolandam 18 december 2018 om 20:34 - Antwoord

    Zo geweldig om verhaal en beeld samen te zien!

  18. Gerda 23 december 2018 om 11:32 - Antwoord

    Ik krijg nu pas je mail binnen in de spam, wat een mooi verhaal! Esther ik zie ook de verschillen van de twee. Prachtig geschilderd! Dit zeg ik een beetje jaloers🤣😢 wat zou ik graag zo kunnen schilderen. Maar mijn tijd komt nog, ben pas begonnen.

Laat ook een berichtje achter

Deze website maakt gebruik van cookies

Door gebruik te maken van deze website geef je toestemming voor het plaatsen en uitlezen van cookies. Wil je meer weten over deze cookies? Klik dan hieronder op meer informatie. Wil je de cookie-instellingen voor onze website wijzigen of weigeren? Klik dan op de knop 'cookie-instellingen aanpassen'.

Privacbeleid | Melding sluiten
Cookie-instellingen aanpassen